Παράθυρο με θέα...

Σκέψου λέει, να τα πίναμε παρέα…...

......................................

........................................

(Ουφ!...Ακόμα με  ταράζει… Ο ιερός φόβος του έρωτα…)

Ο κ.Φόβος

Ο φόβος για μένα είχε πάντα χρώμα πορτοκαλί. Πορτοκαλί και γεμάτο καπνό. Κάθε που με έπιανε αγωνία όλα γύρω μου φωτίζονταν από ένα φως θολό από καπνό και χρώμα πορτοκαλί. Μικρή, φοβόμουνα την μάνα μου. Τόσο πολύ την φοβόμουνα που πάντα για κείνη μίλαγα. «Θα με σκοτώσει η μάνα μου αν αργήσω», «μη με πετάξετε μέσα στο νερό, πού θα πάω από την μάνα μου», «δεν θάρθω στο πάρτι, δεν με αφήνει η μάνα μου».Μια φορά ένας συμμαθητής μου, στο Λύκειο ήμουνα νομίζω με ρώτησε «πατέρα δεν έχεις;» και τόσο με ξάφνιασε που γύρισα τον κοίταξα με κάτι μάτια να από την έκπληξη «γιατί το λες αυτό;» τον ρώτησα με απορία.Τώρα ξέρω. Μα νάναι καλά εκείνο το αγόρι,(νομίζω πως ήτανε λιγάκι τσιμπημένο μαζί μου τότε), με έβαλε σε κάποιες σκέψεις οι οποίες πολλά χρόνια αργότερα με οδήγησαν σε συμπεράσματα χρήσιμα για την προσωπικότητά μου.
Ο φόβος λοιπόν τότε είχε το πρόσωπο της μάνας μου. Δεν εξετάζω το πώς και το γιατί. Σημασία είχε πως ήταν κάτι που δεν χωρούσε αμφιβολία. Κάτι που το μισούσα και το φοβόμουνα ταυτόχρονα. Είχε φυσικά το θολό, πορτοκαλί χρώμα που μου έκρυβε κάθε ορίζοντα. Έβλεπα μόνο μέχρι εκεί που μου επέτρεπε να δω. Όσο και να προσπαθούσα (όχι πως το έκανα ιδιαίτερα) τίποτα δεν κατάφερνα. Βλέπεις, μία από τις ιδιότητες του φόβου είναι η παράλυση που σου προκαλεί. Παραλύει κάθε σκέψη, δράση, αντίδραση. Κάθε φορά που τελείωνε ένας καυγάς με την μάνα μου, τελείωνε με τον ίδιο τρόπο. Με κλάματα, λυγμούς και μια αίσθηση ήττας και βαθιάς απελπισίας που όμως καθόλου δεν βοηθούσανε μιας και ξαναβρισκόμουνα πάλι στο σημείο μηδέν. Εξουθενωμένη και απόλυτα ηττημένη….

Η Μαρία ήταν (και είναι ακόμη) στενή μου φίλη. Συνδέεται η ιστορία της με την προηγούμενη γιατί και εκείνη, φόβο ένοιωθε. Της τον προκαλούσε ο άντρας της. Εξασκούσε επάνω της (ζηλεύοντάς την) ψυχολογική βία με έναν τρόπο που μπορεί να έκανε τους άλλους να θυμώνουν, όμως εκείνη τον ανεχότανε σαν μέρος του συνόλου που λεγότανε γάμος –οικογένεια –κοινωνία -υποχρέωση. Ένα απόγευμα της ζητήσαμε να μας κάνει παρέα σε μια μικρή εκδρομή που θα κάναμε στο διπλανό χωριό. Ο άντρας της έλειπε από την πόλη για επαγγελματικό ταξίδι μιας εβδομάδας. Για εκείνη κάτι τέτοιο, το να πάει εκδρομή με τις φίλες της, ήταν κάτι το αδιανόητο και απόλυτα συναρπαστικό. Η ψυχή της λαχταρούσε και ήθελε να το κάνει, το μυαλό της έτρεμε από φόβο για την αντίδραση του απόντα συζύγου. Μάταια την διαβεβαιώναμε πως μπορεί και ποτέ να μην το μάθαινε εκείνος. Ο λαός λέει: « ο φόβος φυλάει τα έρημα», και εννοεί αυτό ακριβώς. Μόνο που αναφέρεται στα πρόβατα και όχι στους ανθρώπους. Μην τολμώντας λοιπόν η Μαρία να το κάνει εν αγνοία του, αποφάσισε να ζητήσει τηλεφωνικά την άδειά του εισπράττοντας ένα: «κάνε όπως νομίζεις»…Αυτή η φράση είχε μέσα της την απειλή που η ίδια γνώριζε καλά ,είχε όμως και μια ανοιχτή χαραμάδα από όπου πέρασε τελικά η απόφαση της να μας ακολουθήσει. Μέσα σε μια χαρούμενη ατμόσφαιρα μπήκαμε στο αυτοκινητάκι οι τρεις φίλες βάλαμε την μουσικούλα που μας άρεσε και ξεκινήσαμε. Για δέκα περίπου λεπτά όλα πηγαίνανε καλά. Απολαμβάναμε το τοπίο συζητώντας χαλαρά και λέγοντας αστεία. Η σιωπή της Μαρίας μας παραξένεψε λιγάκι μα δεν της δώσαμε προσοχή αμέσως. Όταν ακούσαμε την φωνή της να λέει: «σας παρακαλώ, σταματήστε να κατέβω λιγάκι», είδαμε το πρόσωπό της να έχει χλομιάσει, χοντρές σταγόνες ιδρώτα να τρέχουν στο μέτωπό της και τα μάτια της να έχουν το βλέμμα της αγωνίας. «Λυπάμαι, είναι πάνω από τις δυνάμεις μου, δεν μπορώ να το κάνω κορίτσια»,απολογήθηκε. Γυρίσαμε πίσω και δεν ξαναμιλήσαμε ποτέ γι αυτό…

Είναι πολύ εύκολο να υποκύψεις στην κυριαρχία του φόβου. Και πολύ δύσκολο να αποφασίσεις να τον αντιμετωπίσεις. Όταν το κάνεις όμως, μπορεί να χρειαστεί να χάσεις πολλές από τις συνήθειες σου, ακόμα πιο πολλά από τα βολέματά σου, μπορεί ακόμη και να χρειαστεί να αλλάξεις και ζωή….Πιστέψτε με όμως, αξίζει τον αναθεματισμένο τον κόπο. Δεν θα ηθικολογήσω καθόλου Μόνο ετούτο θα πω Δεν άξιζε τελικά αυτή η αγωνία. Ένα ανθρωπάκι είναι ο φόβος, ο κάθε φόβος, ένα ανθρωπάκι που πανεύκολα μπορεί να το νικήσει ο καθένας μας, ο καθένας σας…Και αυτό είναι κάτι που το ξέρω καλά και εγώ, και η Μαρία…

Το ποστ αυτό έχει γραφτεί στα πλαίσια της "Ημέρας ενάντια στο φόβο"
Δείτε περισσότερα εδώ

Σκαλίζοντας αποδείξεις!

Γνωστή ιστορία. Πρέπει λέει να συγκεντρώσουμε,όλοι οι Έλληνες φορολογούμενοι, τις αποδείξεις  για την φετινή φορολογική μας δήλωση.Ως εδώ καλά.Αφού ζορίστηκα και μόνο με την σκέψη,αφού γκρίνιαξα σε όλους τους τόνους,ήρθε η ώρα  να κάνω και εγώ το καθήκον μου.Να συγκεντρώσω σε μια λίστα λέει όλα τα έξοδα του χρόνου που πέρασε.Συμμαζεύω στο πίσω μέρος της ύπαρξής μου το κομμάτι που δυσφορεί,ψάχνω στο google ένα πρόγραμμα που θα μπορέσει να με εξυπηρετήσει, (δωρεάν φυσικά),και ξεκινάω…

Ωρες μετά,με ξαφνιάζει ευχάριστα το γεγονός πως καθώς καταγράφω ρουτινιάρικα κάθε απόδειξη,δεν βαριέμαι όπως το φανταζόμουνα αρχικά.Τα μικρά χαρτάκια που ξεδιπλώνω και προσπαθώ να διαβάσω όλα τους τα στοιχεία,όνομα,αφμ,αριθμό απόδειξης κ.λ.π. σιγά-σιγά αρχίζουν να μου “μιλάνε”! “Θυμάσαι που αγόρασες εκείνο το φόρεμα που φόρεσες στον γάμο της Νατάσσας;”μου λένε..Τσουπ.. ξεπετιέται η ανάμνηση του γάμου και των όσων διασκεδαστικών συνέβησαν εκεί. “Καλά, τα μισά σου έξοδα στο super market τα κατέθεσες,τι στο καλό ψώνιζες από τον πράσινο Μασούτη που να δικαιολογεί τέτοιο νούμερο” αναρωτιέται  το  μέρος του εαυτού μου που έχει αναλάβει τον ρόλο του γκρινιάρη…

Ξεχνιέμαι και χάνομαι σε αυτήν την άλλη διάσταση.Δεν είμαι πια στο γραφείο μου,δεν καταγράφω αποδείξεις.Αναμνήσεις ζωντανεύω.Την θάλασσα της Τορώνης με τα διαυγή πεντακάθαρα νερά, την “αγγίζω” σχεδόν με την πατούσα μου και με πνίγει η ομορφιά της.Ακούω τον Ανδρέα να λέει στην μαμά του “όταν ο ουρανός γίνεται ρόζ μαμά,τότε φεύγουν τα παιδιά από την θάλασσα” και θυμάμαι το χρώμα του σούρουπου  και τον κατακόκκινο ήλιο να βυθίζεται στα νερά απέναντι. “Ντι,να… το γκαγκάρι” ακούω την  μικρή να “βαφτίζει” με το όνομα που μπορεί να προφέρει το φεγγαράκι, και χαμογελώ.

Ύστερα πάλι με βλέπω να ψωνίζω το ζεστό φουσκωτό μπουφάν που με ανάγκασε ο Βαρδάρης να αγοράσω.Δεν είχα βλέπεις υπολογίσει το τσουχτερό κρύο που έκανε τον Φεβρουάριο στην Θεσσαλονίκη,όπου βρεθήκαμε στο Ιπποκράτειο για την επέμβαση αγαπημένου μου προσώπου.Τις δύσκολες ώρες που πέρασα,τις έχω πια ξεχάσει, και χωρίς το λευκό μικρό χαρτάκι δεν θα τις ξανάφερνε η μνήμη μου πίσω.

Συνέχισα έτσι,ανάμεσα σε έξοδα για βενζίνες,κρεοπωλεία,και μανάβικα,για γλυκά  λόγω εορτών και μη,για δώρα  που μου "χαμογελάσανε" μέσα από πρόσωπα λατρεμένα,και όταν επιτέλους ξεκόλλησα από όλο αυτό, ευχαρίστησα αυτό το κομμάτι του εαυτού μου που είναι τόσο “τζουμτριαλαλό”,ώστε να ευχαριστιέται με κάτι τόσο βαρετό,όπως είναι η καταγραφή αποδείξεων.Και ελπίζω να μπόρεσα να σας διασκεδάσω λιγάκι και γιατί όχι, να σας  πείσω να κάνετε και εσείς το ίδιο, μιας και δεν πρόκειται να το γλυτώσουμε το μέτρημα:))

3 μέρες "ραγκουτσάρια"...

[…και αν στα  «μπουλούκια» δεν νοιώσεις την μουσική να κυλάει στο αίμα σου και να γίνεται συνένοχη με το σώμα σου,αν δεν «ακούσεις»,βυζαντινές ψαλμωδίες,εβράϊκες φωνές να παζαρεύουνε και κόκκινα φέσια να ανηφορίζουν στο «τσαρσί»,τότε δεν έμαθες τίποτα ξένε…Αυτή η γιορτή θα μοιάζει με την φωτογραφία που ποτέ δεν «έβγαλες»…το παραμύθι που ποτέ δεν κατάφερες να σκαρώσεις…τον έρωτα που διάλεξες ποτέ σου να μην ζήσεις…Το κλαρίνο που κλαίει καθώς  τραγουδάει,τα θλιμμένα μάτια του τυμπανιστή,και η τρομπέτα που ξεσηκώνει με το πάθος της, δεν ήτανε για σένα…]

2011...να το καλωσορίσουμε λέω:))

Ευχές…πολλές! Όσο πιο πολλές γίνεται! Να τις κάνουμε «δώρο» για το γούρι…από αυτές που είναι κρυμμένες στα πιο μύχια σημεία της καρδιάς μας…που είναι τόσο ειλικρινείς ώστε να έχουν την «ενέργεια» να γίνουνε και αληθινές …να σπάσουνε σαν τους καρπούς από το ρόδι, να απλωθούνε ολούθε…να γεμίσει ο κόσμος μας ευχές…για χαρά,υγεία,έμπνευση,επιτυχία… με την εμπιστοσύνη πως αυτό που φεύγει αφήνει χώρο  σε ότι έρχεται….χώρο για αναγέννηση και δημιουργία, ελπίδα και αγάπη :))

Καλή Χρονιά να έχουμε γεμάτη  ευχάριστες,μόνο ευχάριστες εκπλήξεις σε όλα τα επίπεδα…Να έρθουν να μας «βρούνε»,όχι μόνο όσα ευχηθήκαμε αλλά και τα άλλα, τα καλύτερα εκείνα που τολμήσαμε μόνο να ονειρευτούμε…

Σχεδόν Χριστουγεννιάτικο!

.

…με χιόνια πάνω στο Χριστουγεννιάτικο έλατο ή χωρίς,ας περάσουμε όμορφα στο τέλος ενός χρόνου που πάσχισε να μας γεμίσει φόβους και ενοχές.Να απαντήσουμε με ό,τι πιο επαναστατικό υπάρχει.Το γέλιο και την χαρά. Γιατί η χαρά, μοιάζει με την θλίψη:Είναι όπως ένα ποτάμι,δεν μπορούμε να του πάμε κόντρα.Μας παρασύρει και μας ταξιδεύει, μόνους μας ή με συντροφιά.Μεταδίδεται γύρω μας αστραπιαία, κάνοντας τους ανθρώπους μας,και τους ανθρώπους των ανθρώπων μας να παίρνουνε ανάσες ανακούφισης  χαμογελώντας...

Και επειδή ετούτη η χρονιά πολύ μας βασάνισε, προσπαθώντας να μας κλέψει όνειρα,σχέδια και ελπίδες,να μια απάντηση που μοιάζει με απειλή:Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά:))

Καλά Χριστούγεννα!!

Χριστουγεννιάτικοι κουραμπιέδες

(Μέρες που είναι,ας τις γλυκάνουμε λιγάκι:))

500 γρμ βούτυρο φρέσκο αγελάδας (αγνό χρησιμοποιώ εγώ)
2-3 κουταλιές σούπας νέα φυτίνη
μισό φλιτζανάκι του καφέ κονιάκ
ένα πιατάκι του καφέ γεμάτο (με κορυφή) ζάχαρη (όχι άχνη)
αλεύρι γ.ο.χ. 1 κιλό περίπου (εμένα μου περισσεύει λιγάκι)
1 σακουλάκι άχνη

αμύγδαλα περίπου 300 γρμ ,ζεματισμένα σε νερό,ίσα να πάρουνε μια βράση,ξεφλουδισμένα και κομμένα με τα χεράκια σας,(αν σας βοηθήσει και μια καλή παρέα θα γίνουν οι κουραμπιέδες σας σίγουρα πιο νόστιμοι!)
Τα ψήνω στον φούρνο σε μέτρια θερμοκρασία έως ότου ροδίσουν.



Χτυπάω το βούτυρο & την φυτίνη στο μίξερ έως ότου ασπρίσει.Προσθέτω σιγά σιγά και την ζάχαρη συνεχίζοντας το χτύπημα.Κατόπιν το κονιάκ,τα αμύγδαλα και το αλεύρι ζυμώνοντας πια με τα χέρια.Η ζύμη να είναι μαλακή αλλά να μην κολλάει πολύ.Ψήνω στους 200 βαθμούς έως ότου ροδίσουν και πριν καούνε.Αφήνω να κρυώσουνε.

Αδειάζω την άχνη σε μια λεκανίτσα,ρίχνω μέσα 2 βανίλιες τις ανακατεύω καλά και «ντύνω» με την άχνη τους κουραμπιέδες μου…



Καλή επιτυχία!