περαστικά του...

...μάλλον αυτός είναι ο φόβος του Λύκου μας,και εξ αιτίας του αποφεύγει τόσο καιρό το νοσοκομείο!!!

Γι' αυτό,καταλαβαίνοντας την αγωνία του, του ευχόμαστε να επιστρέψει γρήγορα κοντά μας!

πηγή photo, εδώ.

…παραλήρημα, σε αναμονή διακοπών και της Αυγουστιάτικης πανσελήνου!

Ζέστη και σήμερα.Έντεκα και ακόμη να δροσίση, έστω λιγάκι.Η οποία γινεται πιό ανυπόφορη από τα γεμιστά που ψήνονται στον φούρνο.Τι τα θές τα γεμιστά στον φούρνο με τέτοια ζέστη θα μου πεις! Ε όλα έχουν την αιτία τους..Ήρθε ο Χ.,ό "ήλιος μου"που θάλεγε και η Πασ(π)χαλίτσα!Ε να μην φάει φαγητό της μαμάς;Δεν γίνεται…έτσι κι αλλιώς πάντα ξαφνικά έρχεται και μένει λίγο.Κάτι οι υποχρεώσει της δουλειάς,κάτι τα έκτακτα ταξίδια του…Θα πάει στο αγαπημένο του νησί λέει,την Σαμοθράκη,έχουνε κανονίσει να κάνουν κάτι εμφανίσεις εκεί.Έτσι το λέμε τώρα, παλιά το λέγαμε « παίζαμε μάνα μουσική με την παρέα για τους φίλους μας ,εκεί και περνάγαμε πρώτα!!»

Αλλαζουν όμως οι καιροί..Θυμάμαι κάποτε με τις φοβερές καταιγίδες στο νησί,τι αγωνία είχα για το τι να απέγιναν με τις σκηνές και αν θα κατάφεραν να βρούν κατάλυμμα για να προστατευτούν από την βροχή! Μα τι να λέει..τα νιάτα δεν έχουν ανάγκη από τους καιρούς .Όλα τα δαμάζουν και τα φέρνουν στα μέτρα τους.Τι να κάνουμε έμεις πιά, που μείναμε πίσω και πίσω από μια οθόνη γοητέυουμε την ίδια μας την σκέψη παγιδευμένοι σε μια κατάσταση μοναχική.Δεν έχει Σαμοθράκη στα ξαφνικά πιά! Το καλοκαίρι με βασανίζει ,και το νοιώθω σαν τέλος εποχής,μόνο από την ανάγκη για ξεκούραση και διακοπές!Πολλές φορές σκέφτομαι πως μια χαρά θάτανε να έμενα και στο σπίτι χωρίς νάχω τίποτα να κάνω,καμμία υποχρέωση να με απασχολεί και ας μην πάω πουθενά,σε καμμία θάλασσα να με μαγέψει!Τόσο κουρασμένη νοιώθω…ας είναι..Τούτος ο Αύγουστος,θάναι μια χαρά,το νοιώθω! Μούκανε άλλωστε ποδαρικό το τζιτζικωτό μου!!!Χριστέ μου τι μωρό! Τι λαχτάρα και πόση χαρά μας έχει φέρει αυτό το παιδί ευλογημένο νάναι…

Θάρθει και η Ν. αυτό που το πάς! Ελπίζω πως δεν θα αλλάξει γνώμη τελικά και πως θα την γνωρίσω από κοντά.Μου αρέσει αυτό το κορίτσι,έτσι ζεστή ειλικρινής αυθόρμητη και πηγαία που την διαβάζω,νοιώθω πως θα γράψει , κάτι έστω,στο «λεύκωμα της καρδιάς μου»! Άλλωστε οι @φίλοι που γνώρισα από κοντά, ένας δυό θα μου πεις,αγαπημένοι πολύ συνέβη να γίνουν και άνθρωποι της καρδιάς μου θα είναι ότι και να συμβεί.Είναι ίδιον του χαρακτήρα μου να έχω στενούς φίλους και καθόλου «γνωστούς».Με αυτούς δε,δεν τα πάω καθόλου καλά…δεν μπορώ να αρθρώσω δεύτερη κουβέντα,βαριέμαι αφόρητα,πλήτω που λενε θανάσιμα!

Το τηλέφωνο χτυπάει…και με διακόπτει όπως πάντα τέτοια ώρα από τις διαδυκτιακές μου ενασχολήσεις..Κλείνω αυτό το σημείωμα λοιπόν,καληνύχτα σε όλους,ελπίζω τα γεμιστά μου νόστιμα νάναι,αύριο θα τα δοκιμάσω!!!

..καλοκαιράκι!

...ζέστη και σήμερα! Και γω εγκλωβισμένη (και απελπισμένη) στην πόλη που καίει, σκέφτομαι και αναρρωτιέμαι ,πως τα κατάφερα πάλι και για μιά ακόμη φορά,δεν έχω ένα καλό πρόγραμμα διακοπών να παρουσιάσω στον εαυτό μου που με κρίνει ανελέητα! Ας είναι... Θα ακούσω ένα τραγουδάκι που μιλάει για το καλοκαιράκι,θα φάω καρπούζι παγωμένο και παγωτό,θα ξεχαστώ στο "pet society",και πού ξέρεις μπορεί και να με ευνοήσει ο θεός των διακοπών!!!

Στίχοι: Ίκαρος

Μουσική: Σπήλιος Μεντής

Πρώτη εκτέλεση: Γιοβάνα

Καλοκαιράκι έχει η καρδιά

και η αγάπη μου καλοκαιράκι

φυσάει ο μπάτης στα όνειρά μου

και στους καημούς μου το μελτεμάκι

Καλοκαιράκι έχει η καρδιά

και η αγάπη μου καλοκαιράκι

Καλοκαιράκι, καλοκαιράκι

και στη καρδιά μου έχω μεράκι

Άσπρο πανάκι πάνω στο κύμα

φουσκών' η ελπίδα μου και ταξιδεύει

καλοκαιράκι κράτα το βήμα

γιατί ο χειμώνας παραμονεύει

Άσπρο πανάκι πάνω στο κύμα

φουσκών' η ελπίδα μου και ταξιδεύει

Καλοκαιράκι, καλοκαιράκι

και στη καρδιά μου έχω μεράκι

Χωρίς εσένα καλοκαιράκι

τώρα δε θα μου 'να ερωτεύμενη

δε θα 'χα γράψει το τραγουδάκι

και θα 'μουν μόνη και λυπημένη

Χωρίς εσένα καλοκαιράκι

τώρα δε θα μου 'να ερωτεύμενη

Καλοκαιράκι, καλοκαιράκι

και στη καρδιά μου έχω μεράκι

ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ

άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα
μ'αυτόν τον νικημένο πάντα ήχο
σι, σι, σι.
Ήχος συρτός, συλλογιστικός, συνέρημος
ήχος κανονικός, κανονικής βροχής.

Όμως ο παραλογισμός
άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση
μου'μαθε για τους ήχους.
Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή
σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,
κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν
και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ.

Κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,
όλη τη νύχτα
ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος,
αξημέρωτος ήχος,
αξημέρωτη ανάγκη εσύ,
βραδύγλωσση βροχή,
σαν πρόσθεση ναυαγισμένη
κάτι μακρύ να διηγηθεί
και λέει μόνο εσύ, εσύ,
νοσταλγία δισύλλαβη,
ένταση μονολεκτική,
το ένα εσύ σαν μνήμη,
το άλλο σαν μομφή
και σαν μοιρολατρία,
τόση βροχή για μια απουσία,
τόση αγρύπνια για μια λέξη,
πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή
μ'αυτή της τη μεροληψία
όλο εσύ, εσύ, εσύ,
σαν όλα τ'άλλα να'ναι αμελητέα
και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.

Κική Δημουλά

γύρω από το οικογενειακό τραπέζι...

Είναι από τις πιο ευτυχισμένες ώρες της ζωής μου!Το κυριακάτικο τραπέζι ,με όλη την οικογένεια γύρω του.Και η αλήθεια είναι πως δεν ήτανε πάντα έτσι.Σιγά-σιγά καθιερώθηκε αυτή η αγαπημένη συνήθεια.Κάθε Κυριακή,στο σπίτι των γονιών μου.Μαζευόμαστε σε αυτήν την "αγκαλιά" μικροί και μεγάλοι,με χαρά ίσως ενίοτε και με γκρίνια (πάλι τα ίδια! ουφ βαρέθηκα κάθε Κυριακή!) απολαμβάνουμε τα εδέσματα που μας ετόιμασαν και οι δύο οικοδεσπότες.Ο πατέρας,το καλοκαίρι στην ψησταριά του κήπου ψήνει τα κρέατα,και με την πάροδο τω κυριακάτικων αυτών συνευρέσεων γίνεται όλο και καλύτερος στο ψήσιμο, μα και στο να ανακαλύπτει και να αγοράζει τα καλύτερα της αγοράς!Και φυσικά,πάντα περιμένει τον έπαινό μας καμαρώνοντας κάθε φορά με το ίδιο χαμόγελο ευτυχίας.

Τα υπόλοιπα εδέσματα ανήκουν στην αρμοδιότητα της οικοδέσποινας.Η μάνα μου,περήφανος άνθρωπος ,δεν εκδηλώνει και τόσο την ανάγκη της για την επιδοκιμασία μας.Όμως το ξέρουμε όλοι πως βαθειά μέσα της την αποζητά!Και η αληθεια είναι πως κάθε φορά και καλύτερη μαγείρισα αποδεικνύεται,λες και η αγάπη και οι αγκαλιές που της δίνουμε νοστιμεύουνε το φαγητό της!

Κάθε φορά,με την ίδια σειρά συμβαίνουν τα πράγματα.Η ώρα καθορισμένη,και κάθε καθυστέρηση αιτία γκρίνιας,γιατί η αναμονή κουράζει,και πρέπει όλα να φαγωθούν ζεστά και στη ώρα τους.Και πόση είναι η ευτυχία τους .οταν τα πιάτα των παιδιών αδειάζουν,σημάδι πως τους άρεσε το φαγητό και θα φύγουνε χορτάτα.

Η καλύτερη όμως ώρα έρχεται όταν, αφου καθαριστεί το τραπέζι και τα πιάτα πλυθούν,στον κήπο με το καφεδάκι μας μπροστά, λέμε τα νέα της βδομάδας που πέρασε.Ώσπου νάρθει η ώρα που σιγά-σιγά,ένας ένας αρχίζει να αποχωρεί και να ξαναγυρίζει στην καθημερινότητά του...

...............................

...μου έρχεται στην σκέψη μου ένα άλλο παρόμοιο οικογενειακό τραπέζι,σε μιαν άλλη ζωή,στο σπίτι της Αθήνας.Με άλλα πρόσωπα εξίσου αγαπημένα,που δεν υπάρχουν πιά, γιατί η ζωή αλλιώς αποφάσισε. Το ίδιο σενάριο,η ίδια χαρά στα πρόσωπα, η ίδια φιγούρα της νοικοκυράς μαγείρισας που τιτίβιζε χαρούμενα ανάμεσα σε παιδιά και εγγόνια...

Η ψυχή της όπου και να βρίσκεται τώρα,σίγουρα επιδοκιμάζει τις παρόμοιες στιγμές ευτυχίας!

οδηγώντας,μετά την καταιγίδα...

Η λαμπάδα της Λαμπρής!

Έξω βροντάει...ο ήχος ακούγεται στη αρχή δειλά,και κατόπιν πιο αποφασισμένα και απειλητικά!"Πρώτη μέρα του καλοκαιριού σήμερα" γράφει στο Google...

Θυμάμαι παλιά,όταν παιδί ήμουνα, και κόλλαγα τα μούτρα μου στο τζάμι για να βλέπω τις αστραπές,η μάνα μου φώναζε να φύγω από το παράθυρο,μην με χτυπήσει ο κεραυνός!Και η αλήθεια είναι πως φτηνά την γλυτώσαμε κάποτε.Δίπλα μας έπεσε,και νοιώσαμε την ώθηση και την φοβερή του δύναμη,μικρά παιδιά ήμασταν,εγώ και ο αδελφός μου.

"Να κρατάς την λαμπάδα της Λαμπρής στο σπίτι,για να την ανάβεις όταν αστράφτει και βροντάει,"με συμβούλευαν οι μεγαλύτερες.Χαμογελώ! Έρχεται στην σκέψη μου αγαπημένη φίλη, που σε στιγμές εξομολόγησης έλεγε πως δεν χωρίζει από τον άντρα της γιατί φοβάται τις αστραπές!Και γώ γελώντας,την απόπαιρνα λέγοντας "έλα ρε τι φοβάσαι,μπόρα είναι θα περάσει!"

(Τώρα έχει άλλα να φοβάται,ώρα της καλή...)

...........................

Έξω συνεχίζει να βροντάει,και ΄γω μα την αλήθεια σκέφτομαι πως ίσως κάπου κρυμμένη νάχω την λαμπάδα της Λαμπρής!