Κυριακή, 7 Μαρτίου 2010

Μια μικρή ιστορία,για μια άτυχη γκρινιάρα πεθερά!




Η θεία Διαμάντω, στα νιάτα της μάλλον ήτανε μια όμορφη γυναίκα, έτσι μου  φαινότανε. Είχε τα πιο όμορφα πράσινα μάτια που είδα ποτέ μου και την πιο λευκή επιδερμίδα. Θεία της μητέρας μου, συχνά-πυκνά μπαινόβγαινε στο σπίτι μας και συνέχεια παραπονιότανε. Τώρα που το σκέπτομαι, μάλλον ανικανοποίητη από την ζωή της ήτανε και γι’ αυτό στην νύφη της ξέσπαγε. Γιατί η μόνιμη και διαρκής κουβέντα για τους καυγάδες με την νύφη της ήτανε.Σκοτείνιαζαν τότε τα μάτια της και γέμιζαν με δάκρυα λυσσασμένα. Δεν το «τρώγανε μαζί το ψωμί» όπως έλεγε η μάνα μου. «Φτάνει  βρε θεία, σταμάτα, την τελευταία κουβέντα πρώτη την λες» σαν να ακούω ακόμα την φωνή της ! Τίποτα…Εκεί αυτή.. Το βιολί της! Λες και αν εξαφάνιζε την νύφη της από την ζωή της,(γυναίκα του παιδιού της),θα λυνότανε όλα της τα προβλήματα. Δεν είχε ποτέ καταλάβει πως σαν μάνα έπρεπε να αποδεχτεί την τελεσίδικη αλλαγή στην σχέση μάνας-γυιού, που συνεπάγεται με την έλευση του νέου μέλους στην οικογένεια, και αν όχι να αγαπήσει, τουλάχιστον να αποδεχτεί την γυναίκα του παιδιού της. Ο άντρας, της ένας ήσυχος και απαθής άνθρωπος, δεν ανακατευότανε πουθενά. Την είχε διαγράψει μέσα του και έξω του. Σαν να μην υπήρχε. Ποτέ δεν τον άκουσα να αναφέρει το όνομά της! Ούτε και να της απευθύνει τον λόγο. Μάλλον  φοβότανε την γκρίνια της και αυτόν τον τρόπο είχε βρει για να την κάνει να απουσιάζει από την ζωή του.
H Διαμάντω λοιπόν,αυτή η φοβερή πεθερά,ποτέ της δεν φαντάστηκε πως αυτή της η διαμάχη θα γινότανε η αιτία του δικού της τέλους.Μαθημένη καθως ήτανε να κάνει πράγματα πίσω από την πλάτη της νύφης της,την ώρα κάποιας οικογενειακής συγκέντρωσης,ορέχτηκε να φάει λουκουμάκια.Πήγε λοιπόν στο διπλανό δωμάτιο,πήρε δύο από αυτά και με το στόμα γεμάτο σάλια από την μεγάλη όρεξη που τα είχε, έβαλε το ένα στο στόμα της και άρχισε να το απολαμβάνει.Για κακή της τύχη όμως,την ίδια ιδέα,το να μπει δηλαδή στο ίδιο δωμάτιο, είχε και το «αντίπαλο δέος»!.Από την ταραχή της,και για να μην αντιληφθεί η νύφη της την κρυφή της αυτή πράξη,έβαλε βιαστικά στο στόμα της και το δεύτερο γλυκό και προσπάθησε χωρίς επιτυχία να το καταπιεί.Την τελευταία της αγωνία καθώς πνιγότανε κανείς τους δεν την αντιλήφθηκε,καθώς ήτανε μαθημένοι να την αποφεύγουνε για να γλυτώνουνε από την συνεχή μουρμούρα της.Την βρήκανε νεκρή μερικές ώρες αργότερα με έκπληξη, και  τόσο ήτανε το ξάφνιασμά τους,που την κλάψανε με την ψυχή τους όλοι,ακόμα και η ανεπιθύμητη νύφη που ποτέ δεν της δόθηκε η ευκαιρία να την αγαπήσει…

22 σχόλια:

  1. Θα μπορούσε να παίξει στο σήριαλ με τις θανάσιμες πεθερές...
    {πολύ καλό κείμενο)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τζίσους Κράιστ! Μακρυά από μας τέτοια πεθερά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Aν είχε κάνει το ίδιο σεμινάριο με τη Τζούλια, θα το είχε ξεπεράσει (διάβαζε καταπιεί).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Και το άτιμο το λουκούμι είναι σαν λάστιχο!
    Θανατηφόρο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. (το έγραψα αντί σχολίου στο buzz, αλλά νομίζω ότι η θέση του είναι εδώ)

    Η θειά μου η Διαμάντω
    ήταν κριτής των πάντω
    της νύφης της δυνάστης
    των νεύρων μας ο σπάστης.
    Η βίβλος των συμβάντω
    γράφει πως τη Διαμάντω
    την κάλεσε ο Πλάστης...
    Λουκούμι ήταν ο δράστης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. monahikoslikos,
    Ναι...βάλε μου ιδέες...
    :)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. mamma,
    "Και αν είμαι ροκ,μη με φοβάσαι!"
    Αόρατο το μέλλον που προετοίμάζουμε για πάρτη μας...
    Φιλιά!Πολλά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Γιαγιά Αντιγόνη,
    Σκέψου την αγωνία της κακομοίρας....Ξυνό της βγήκε το λουκουμάκι!
    Τα φιλιά μου και μια καλησπέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Allu,
    Ε καλά... εξαιρετικό και γουστόζικο και καλοδεχούμενο και...
    :)))
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ωραία λοιπόν, όταν μεγαλώσουμε και γίνουμε πεθερές, κομμένα τα... λουκούμια :p
    :)))

    Φιλί!
    (ναι, θα το γράψω κι εδώ -πολύ καλό το κείμενο!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. νατασσάκι,
    Μήν μασάς καλό μου! θα την βρούμε την άκρη...
    ;-)

    ΚΑΛΗΝΎΧΤΑ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Απίστευτη ιστορία. Έχει μια εξαιρετική ζωντάνια η αφήγησή σου που βάζει τον αναγνώστη στην καρδιά των συμβάντων. Πολύ καλό και το στιχοπλόκημα του AFM!!
    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. gvarvakis,
    Οι πιο απίστευτες ιστορίες,είναι οι αληθινές Γιώργο...
    :)
    Καλά ο AFM πρέπει να είχε τεράστια κέφια!Γέλασα τόσο...

    Ευχαριστώ,χαίρομαι που σου άρεσε,καλησπέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. πάντα πρέπει να δινουμε μια δευτερη ευκαιρία στους συνανθρώπους μας.όταν δεν το κάνουμε, κάποια στιγμή σιγουρα θα σκεφτούμε ότι όλα μπορεί να ήταν αλλιώς αν τελικά δεν "διαγράφαμε" κάποιον εξαιτίας μιας αδυναμίας του χαρακτήρα του...
    σε χαιρετώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Αγάπη καλωσόρισες!
    Όμορφη η σκέψη σου γλυκειά μου,μια χαρά τα λες...Θα πρέπει μάλλον πάντα να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να ξαναρίχνουμε μια πιο επιεική και ψύχραιμη ματιά!
    Τα φιλιά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. όντως πολύ ωραίο κείμενο,
    θα έκανε για τις πεθερές
    και το ποιηματάκι του αλλού, υπέροχο!
    ευχαριστούμε που στολίζεις το διαδίκτυο με ειρηνικά, απλά, μαγικά κείμενα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Ελένη μου,
    μια μικρή, απλά νόστιμη ιστορία,μόνο με αγαπησιάρικη αποδοχή μαγική γίνεται!
    Καλό Σ/Κ να έχεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Αγράμπελη!
    Την έπνιξες την κυρά-Διαμάντω και πολύ καλά της έκανες!
    Ξέρεις πουθενά που πουλάνε καλά λουκούμια;! Μου έβαλες ιδέες!

    καλησπέρα
    (κι εμένα μου άρεσε το κείμενο!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Εξαιρετική γραφή και διδακτική ιστορία.
    Προσοχή στα λουκούμια.

    Φιλιά θαλασσένια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Μετεωρίτη,
    :))))))
    (Θα σε κλείσουν μέσα ωρέ...)μην πας τζάμπα!
    Την καληνύχτα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Thalassenia μου,
    Ευχαριστώ από καρδιάς!
    Φιλιά...(και ας είναι και βουνίσια!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κερνάω κουβεντούλα...